Update

Now that all of my previously written draft blog entries have made it to the publishing stage and then the other ones I've written once in a while, before I ran out, looks like I am going to have to actually start truly blogging once more. Should be interesting with my very active and ever changing phase of my life.

bir insan, baska bir insanin kafasini bu kadar siserebilmesi mumkun mu?

I am not sure what kind of a title to give to this entry. But as of late, I've been kind of ignoring the "title" titled empty box anyway. So, I don't think one more titleless entry is going to change anything in my blog. It's not like I have a huge fan base or anything. It's mostly me who writes, and me to reads in return with one or two exceptions here and there.

Now, what I essentially wanted to say was that, things could have happened in the past. A person might have liked another person, they really shouldn't have. Things happen. But if things never have proceeded further due to the said person's understanding of the world and relentlessly stressing that those emotions were unrequited and never could anything happen between the two of them. But, remaining friends is a feasible option and would love to just remain friends because although we are not a compatible match as a couple, you are a great person and I cherish you as just that, a great person with flaws. Time flows as with anything and individuals tend to go for better, bigger things or so at least we hope. At the very least, give enough time and even the most stubborn of lovers will move on to someone new that suits their renewed tastes and style better than their previously charming suitors. There is no need to dig the past up and serve is a hot new dish that's been revised to suit the (in this case I'll say faulty for doing what you have just done) faulty side's justification in pursuing and then later dropping said interest. Either tell the truth, or minimize the deal and just brush it off as simply, correctly and precise as it was without getting tangled up in the details and blatantly lie to serve your own needs and purposes, therefore in return shaming and putting me in a bad spotlight. That's just not fair and is also a very inaccurate way of portraying a picture of your character for future references. In my experience, things never stay in their graves for too long and the truth always comes out...Always.

Iyikide hayatimdasin sen. Ruhum o kadar hafifki, anlatmasi mumkun degil.

Insan bir kere kirilsin. Kimse isteye isteye, bile bile zaten ne kirilmak ister, nede bunun icin caba sarfeder. Ama, eger kiriliyorsada, gerci bu herkes icin cok farkli ama, ben bir kere kirildiktan sonra tekrar herseyin eskiye donmesi zor benim icin. Gorduklerimi gormemezlikten gelemiyorum artik. Saniyorum ki, bunun icin cok fazla buyudum vede artik butur konularda pragmatist olmaya basladim. Ona gore devamli karar alip, tekrar tekrar kendimi kontrol edip, olaylari el atlina alip, ona gore devam etmeye calisiyorum. Anneme benzemisim bu konuda. Bir kere kirilinca, kendi kabuguma cekiliyorum, ve sonra yavastanda olsa, o kisiyle ilgili alakami ve bagimi kesiyorum, birakiyorum, bitiriyorum. Olmasa daha iyi olurmus gibi geliyor ve sonrada bunu mantikli bir sekilde principlelara dokup, maddelere ayiriyorum. Ve bilemezsin ne kadarda faydali oluyor. Sogutmak istiyorsan beni, kirdur, gunun birinde hic beklemedigin bir anda, kendimi geri cekip kaybolup gidiyorum sana gore gecmisin sayfalarina, kendime gore ise gelecegin daha yazilmamis sayfalarina.

Galiba artik bizim hikayemizde bu olucak. Birbirimizden yavas yavas kopucaz. Kahveler azalicak, yemekler azalicak, ugrayip sormalar azalicak. Ve bunlar olurken, birbirimize anlattigimiz, ozel hikayeler ve kendimizle iligili sirlarin ciddiyet seviyeleri degisicek, derinden yuzeysele dogru bir akim basliyacak. Sirlar verilmiyecek ve detaylarda bunla beraber kaybolucak, yada soylenmiyecek, soylenende varsa bunlar zararsiz perspektiflere cekilip oyle anlatilicak.

Ve iste, buda sana benim elveda mektubumdur. Her ne kadar isteyemeyerekten ve bilincsiz bir sekilde yazmis olsamda bu entry'yi. Daha fazlasi olamaz, ki ben cok kirildim senin karsinda.

Ramazan...

Ramazan geldi, hatta nerdeyse geleli iki hafta oldu. Zaman sadece akip gidiyor, yakiliyamiyorum onun ucunu. Ramazanin gelmesini bekliyorduk ve bir yandanda daha yapacagimiz cok sey var, vakitte var deyip kendimi avutup duruyordum. Ramazan geldi, gunler dahada hizli akar oldu. Zatan sabah en az dort bucuga kadar ayaktayim. Eh bu nedenlide onikiden once kalkabildigimi hatirliyamiyorum, kalksamda bir ise yaradigimi hatirliyamiyorum. Sonrasinda ise zaten gunu yakalamak icin geciyor, saatleri hatta dakikalari geri saymakla geciyor. Sonra zaten iftar oluyor, ve iftardan sonra kafami kaldirip baktigimda ise 12. Gece yarisi goz acip kapatincaya kadar gecip gidiyor. Devamli zamanin pesinden kosuyormusum gibi bir his var, ve hic birseyi arkasinda yakaliyamiyorum.

Temmuzda bitti. Bitti. Bugun Agustos bir, dun son gunuydu. Ruya gibi akip gecti gitti kocaman ay. Buda oyle demek oluyor ki, artik yazda bir sona geliyor. O ruyasini kurdugum seylerin gene bir cogunu yapamadim, gene karisan hikayeler, gozler, yuzler ve insanlar. Hepsi birer birer cogaldi ve o karmasinin icinde, kendimi bile kaybetmeyi becerebildim ben.

Agustosun gelmesi demek, artik Sonbaharin kapimizda oldugu demektir. Tabi Agustos dolu dolu yaz olmaya devam edecek, tenimi ve hatta, damarimin icindeki kani yakacak. Ama,yarim hayallerle geriye kalan zaman dilimi her halde benim icin en cok degerli ve onemli olan zaman birimi haline gelip, butun yaz boyunca yapamadiklarimi yapmakla mesgul olucam.